Assertief op de werkplek

Vandaag heb ik nog eens een zalige ‘goed-fout’-plaat meegezongen in de auto: “Don’t call me baby”. Hoewel het stukje gaat over het feit dat de zangeres in kwestie zich een sterke vrouw voelt - en de fictieve man ooit spijt zal krijgen dat hij werd geboren - deed het me terugdenken aan een vorige job.Veertien jaar geleden ging ik aan de slag in de automobielsector, ik was toen drieëntwintig. Van alle werkomgevingen die er zijn, durf ik te beweren dat het één van de meest seksistische is die je je kunt voorstellen. Ik herinner me mijn eerste dag alsof het gisteren was. Als klantencoördinator werkte ik voornamelijk met garagisten en automonteurs. Op die bewuste eerste dag nam ik, met volle moed, mijn eerste telefoontje aan. En de toon was meteen gezet. Mijn voornaam werd spontaan vervangen door baby, poes, zoetje, snoetje, poepke, …. of ander niet nader te noemen zoetzemerige en vrouwonvriendelijke varianten. De eerste weken was ik uiteraard behoorlijk in shock. Maar al snel besefte ik dat wanneer je het hoofd boven water wilde houden in ‘het wilde westen’ van de automobielsector, je maar best of lesbisch werd of van je af leerde bijten. Daarom opteerde voor het tweede, met alle assertieve gevolgen vandien. “Don’t call me baby, baby!”

Ik hoor graag jouw mening, geef jouw reactie op bovenstaand artikel indien je tips hebt of opmerkingen. Bedankt Sandra.